روزی غیره عادی

                                                                    

امروز برای دست زدن به کاری غیر عادی روز خوبی است.

مثلا می توانیم موقع رفتن به سر کار در خیابان برقصیم

می توانیم به چشمان غریبه ای خیره شویم و با او از عشق سخن بگوییم<<البته عواقب این کار به عهده ی خواننده می باشد و اینجانب هیچ مسئو لیتی در قبال ان نخواهم داشت>>

می توانیم به رئیس طرح جدیدی بدهیم که مضحک به نظر می رسد.

امروز می توانیم برای خاطره ی تلخی که هنوز قلبمان را می خراشد اشک بریزیم.

امروز می توانیم گوشی را برداریم و با کسی تماس بگیریم که با خود عهد کرده بودیم هرگز با او صحبت نکنیم::همانی که دوست داریم روزی پیامی از او روی پیامگیر تلفنی مان  در یافت کنیم::

امروز می تواند روزی باشد متفاوت با روزهای عادی.امروز هر خطایی پذیرفته و بخشوده است.

                                              ********امروز روزی است برای لذت بردن از زندگی********

نکته:منظور هر نوع خطایی نیست.لطفا توجه به معنای کلی مطلب داشته باشید!!!!! 

 

نه ...زندگی این نیست

    

   

 

باز هم جمعه میرسه.

 

به خونه میری  و روزنامه ای که در طول هفته وقت نکردی بخونی رو بر می داری.

 

تلویزیون رو روشن می کنی صدا شو می بندی.

 

نوار یا  سی دی رو تو ضبط می ذاری.

 

در حالی که سعی می کنی روزنامه رو بخونی و به موسیقی گوش بدی.با کنترل از این شبکه به اون شبکه

می ری.

 

روزنامه هیچ چیز جدیدی نداره ((کشته شدن فلان شخص در فلان مکان یا خود کشی دسته جمعی نهنگها))

 

برنامه های تلویزیون هم تکراری هستند.((دیگه خودتون میدونید...!))

 

اون نوار یا سی دی رو هم ۱۰۰بار گوش کردی.

 

.مادرت خواهر کوچولو یا برادر کوچولوتو تر و خشک می کنه.

 

خونه رو زیرو رو می کنه و تمیز می کنه.

 

بدون اینکه بدونه چرا سال های جوونیشو داره این جوری فدا می کنه.....

 

پدرت صبح از خونه بیرون می زنه و آخر شب میاد.

 

 بدون اینکه بدونه چرا داره دوران خوب جوونیشو این چنین فدا می کنه....

 

برای خودت بهانه میاری:((زندگی همینه...کاریش نمی شه کرد...))

 

نه! نه! نه!

 

زندگی این نیست..

 

زندگی سر شار از شورو هیجانه.

 

یه کم فکر کن ببین این شورو اشتیاقت رو کجا گم کردی؟!

 

قبل از اینکه دیر بشه برو و دنبالش بگرد.

 

                                                

                               <<عشق هرگز کسی رو از تعقیب رویاهایش باز نداشته>>

نامه ای به قلبم

                                                                    

قلب من .من هرگز تو را سر زنش و محکوم نخواهم کرد.

هر گز از انچه می گویی احساس شرم نخواهم کرد.

قلب من .من به تو ایمان دارم.من طرفدار تو هستم و همواره برایت دعا می کنم.

دعا می کنم که به کمک و حمایتی که احتیاج داری برسی.

قلب من. من به تو ایمان دارم.

معتقدم که تو عشقت را با هر کس که به ان نیاز داشته باشد یا شایسته اش باشد قسمت خواهی کرد.

معتقدم که راه من راه توست و ما همراه هم به سوی خدا گام بر می داریم.

از تو می خواهم به من اعتماد کنی .

بدان که به تو عشق می ورزم و می کوشم که تمام آزاد یی  را که برای شادمانه تپیدن در سینه ام به ان نیازداری به تو بدهم.

هر کاری لازم باشد انجام می دهم تا هرگز از حضور من در گرداگردت احساس دلتنگی نکنی...  .

عشق=خدا...

 

                                                                             

اگه به دنبال توصیف یا تفسیری در مورد خدا هستی چیزی بدست نمی یاری.

می تونی به کلمات زیبا گوش بدی اما در نهایت بازم چیزی بدست نمی یاری .

مثل این می مونه که بشینی و یک دایرهّ المعارف طولانی در مورد عشق بخونی و در اخر ندونی که چگونه باید عاشق بشی  یاعشق بورزی.

 هرگز کسی وجود خدارو اثبات نمیکنه.بعضی چیزا تو زندگی فقط باید تجربه بشن.شنیدن تجربه های دیگران در مورد اونا بی فایدست.

عشق هم اینگونه است.وخدا که خود "عشق مطلق هست"  چنین است.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

خداوند در شب بیداری ها با توست و اشک هایت را با عشق خود پاک می کند ....

خدا هرگز به سر انسان وارد نمی شود دری که او از ان استفاده می کند قلب انسان است...

 

زندگی...!

                                                                                                                                                                                                  

زندگی به مسابقه ی بزرگ دوچرخه سواری  می ماند که هدف آن زیستن بر اساس افسانه ی شخصی است.در خط آغاز همه با هم هستیم و رفاقت و شور و شوقمان را با هم قسمت می کنیم.اما با پیش رفتن مسابقه شادمانی اولیه جای خود را به مبارزه طلبی می دهد:خستگی/ یکنواختی و عدم اعتماد به نفس .می بینیم بعضی از رفقا  از پذیرفتن مبارزه سرباز می زنند.هنوز در مسابقه هستند فقط به این خاطر که نمی توانند آن را نیمه کاره رها می کنند.این گونه افرادبسیارند.آن ها در کنار ماشین تدارکات رکاب می زنند و با هم صحبت می کنند و به کارشان ادامه می دهند.ما خود را در حال پیشی گرفتن از آنان می یابیم"و سپس مجبوریم با تنهایی مواجه شویم"پیچ های نا اشنا و مشکلات دوچرخه ما را کلافه می کنند.دست آخر از خود می پرسیم که آیا این کوشش ارزشی دارد؟بله ارزش دارد .دست از تلاش بر ندار....

شانس

                                                             

                                                                          

مرد مومنی به طرزی ناگهانی تمام ثروتش را از دست داد.چون می دانست خدا او را به نحوی کمک خواهد کرد دست به دعابرداشت(( پروردگارا!بگذار که من در بخت آزمایی برنده شوم.))او سال ها و سال ها دعا کرد .اما همچنان فقیر باقی ماند . سر انجام روزی مرد و از آن جا که مرد  بسیار با ایمانی بود بلافاصله به بهشت برده شد.وقتی به آنجا رسید از وارد شدن سر باز زد.او گفت که تمام عمرش را مطابق تعالیم مذهبیش زیسته است.اما خدا هرگزاجازه  نداده است که در مسابقه بخت آزمایی برنده شود.با انزجار گفت:((هر چه به من وعده داده بودی دروغ بود)) .  خداوند جواب داد:(( من همیشه برای کمک کردن به تو آماده بودم.اما با  وجود این که  من می خواستم کمکت کنم  تو حتی یک بلیط بخت آزمایی هم نخریدی.))    

<<پائولو کوئیلو>>                                         

امید

                                                                                                                                                

به خداوند قسم / و به نورش و به عرش

که من از دست خودم سخت به تنگ آمده ام

                                                       من نه در این دنیا /  بهر جنگ آمده ام

من از این سردی و دل مردگی ام

و ین همه حرص و دل آزردگی ام

من از افکار پلید

و ز کردار گنه آلوده

خسته و غمزده از عرش به فرش آمده ام

                                                   نه خداوند ببخش!

بلکه از فرش به عرش آمده ام

من تو را یافته ام

من از امید و امید / رشته ای بافته ام

شبی از این شبها / رشته ام را بر دوش

می گذارم و به ره می افتم

سوی تو می آ یم

                                           سوی آن نور ابد / سوی خورشید وفا

به من آیا راهی می نمایی یارب ؟!

آری آری ره را در دلم می جو یم                 

                                                 راه را می پو یم

و به امید نگاهت / مهرت / هر چه دارم همه را می آرم

کوله بارم سنگین/ ز گناه است و امید

که ببخشی بر من / هر چه دارم بر دوش

                                                              و به رو یم بگشایی / تو ز لطفت آغوش!

سهم من این است

خروس که آفریده شد یک چرخی روی زمین زد و با خودش فکر کرد بره سهمشو از این دنیا بگیره.راه دراز بود.خروس رفت و بال هاشو به هم می زد و هر کاری کرد آوازی که همون روز ازل یادش داده بودن و بخونه یادش نمیومد.خروس توی راه مورچه رو دید.مورچه گفت :<<کجا با این عجله؟>>خروس گفت: دارم میرم پیش خدا.سهمم رو از این دنیا ازش بگیرم.مورچه گفت :چه جالب !منم با خودت ببر.

با هم راه افتادن تا به بیشه رسیدن اونجا یک روباه کوچک و تنها نشسته بود.<<هی شما دو تا کجا می رین؟>>.<<داریم میریم سهممونو از خدا بگیریم>>.روباه گفت: منم میام.خروس توی راه به روباه گفت از خودت بگو .روباه گفت اگه اهل مطالعه باشی منو باید بشناسی .من از تو کتاب شازده کوچولو اومدم بیرون!خروس گفت من این کتابو نخوندم.اما مورچه گفت من این کتابو پونصد بار خوندم.روباه گفت:ناراحتی من از وقتیه که از کتاب زدم بیرون.دلم خیلی واسه شازده کوچولو تنگ شده.<< یعنی خدا دوباره شازده کوچولو رو به من میده؟!>>اینقدر رفتن تا رسیدن پشت ابرها .اونجا دنیای دیگه ای بود .ابری اومدو خروس رو با خودش برد.بعد از مدتی خروس اومد و شروع کرد به قوقو لی قوقو کردن..ازش پرسیدن چه خبر؟چه کار کردی؟گفت:به خدا گفتم اومدم سهممو از این دنیا بگیرم .بهم گفت صبح مال تو.گفتم با صبح چه کار کنم؟گفت قبل از همه بیدار شو.چیزایی هست که فقط هر کسی صبح زود بیدار بشه می فهمه!<<گفت مردم رو بیدار کن>>سهم تو از دنیای من اینه.مورچه رفت داخل.وقتی بیرون اومد بال مگسی رو می کشید.روباه گفت سهم تو فقط همینه؟!مورچه گفت مگه کمه؟به خیلی ها همین هم نمی رسه.سهم من از دنیا کاره.<<راضی ام به رضای خدا>>نوبت روباه شد.رفت تو ولی دیگه نیومد.خبر به خروس و مورچه رسید که روباه رفته به اخترک<< ب ۶۱۲ >>پیش شازده کوچولو.خروس و مورچه برگشتند .توی راه هر کدوم آدم های زیادی رو دیدن که سرگردون و هلاک این ور و اون ور میرن.ازشون پرسیدن :کجا میرین ؟آدم ها گفتن: <<دنبال سهممون از دنیا!>>خروس و مورچه راه رو نشون آدما می دادن .

اما آدما اغلب اشتباه می رفتن.تا چشم کار می کرد آدم بود که روی زمین دنبال سهمش می گشت… .

زندگی چیست؟

زندگی چیست؟

سوال؟

زندگی وسعت پرواز کبوتر هائیست

که به اندازه ی مهر .که به اندازه نور

سفری رو به افق های طلایی دارند

زندگی چهره ی مفتون عروسی زیباست

پر پرسش .پر ترس

و به اندازه ی یک شب زیباست

زندگی یک شب برفی و پر از کولاک است

پر سرما و سکوت

ریزش برفش سخت

راه هایش مسدود

زندگی نغمه یک کودک نوپای جسور

پر از آن حس جدید.حس جوشش.کوشش

لذت کشف ندانستن هاست

زندگی چیست ؟بگو! نظرت ای شاعر!

"زندگی صحنه ی یکتای هنر مندی ماست

 هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود .

صحنه پیوسته بجاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند  به یاد."

هدف ما در زندگی چیست؟

سلام دوستان

 

معمولا هر یک از ما بارها در مراحلی از زندگی به این سوال اساسی رسیدیم و هرکدوم به نوعی در جستجوی جواب بودیم.

فرض کنید بهتون خبر میدن که فردا باید در مراسم تدفین یکی از اقوام شرکت کنی .در این  حالت اصلا نمیدونی فردی که فوت شده کیه  و با شما چه نسبتی داره.فقط میدونی که نسبت نزدیکه.هیچگونه دسترسی و تماسی هم نمی تونی با کسی داشته باشی.فردا صبح که با نگرانی به مراسم میرسی اولین کسی که می بینی پدر و مادرو به همین ترتیب خواهروبرادر.عمو دایی وخاله همه هستن . جلوتر میری صورت متوفی رو می بینی .خودت هستی.تومراسم خودت شرکت کردی .گیج میشی.فریاد میکشی اما کسی صدای تو رو نمی شنوه.چه اتفاقی افتاده .همه یکی یکی می رسن .دوستان .همکاران.همکلاسی ها.همسایگان...

سخنران از هر گروه یک نفرو انتخاب می کنه  تا در مورد شما  حرف برنه.چه کسی می خواد حرف بزنه ؟چی می خواد در مورد شما بگه؟

اولین نفر پدر شماست.او در مورد شما چی میگه؟ چه رفتاری با او داشتی؟ایا از شما راضی بوده؟مادرتون چی؟مادرتون چی میگه؟همسرتون؟ فرزندتون؟ دوستان؟ اقوام و…

آیا در زندگی کاری کردی که ارزش تعریف  از شما رو داشته باشه؟آیا اگه همه در گوش همدیگه حقایق زندگی شما رو بگن تحمل شنیدنش رو داری؟

زندگی مثل دیکته ست که هی می نویسی و هی پاک می کنی .ولی زمانی می رسه که می گن برگه ها بالا …

الان بهترین زمانی که می تونیم قدری به گذشته فکر کنیم. ببینیم واقعا چی می خواستیم؟چه کارهای نا تمامی داریم؟واقعا می خواستیم چه جوری زندگی کنیم؟و حالا چه هستیم؟

بهتره آدمه واقع یبنی باشیم و بیایم به گذشته ی خودمون فکر کنیم ورفتارمون رو با نزدیکان و دوستان مجددا مرور کنیم.ببینیم در کجا اشتباه کردیم و چرا؟و خوشحال باشیم از اینکه خدا به ما فرصت داده تا  نظر دوستان واقوام رو نسبت به خودمون تغییر بدیم.