زندگـی

atta — Sun, 23 Mar 2008 08:07:18 GMT

سر آغاز جشن ِ نوروز، روز نخست ماه فروردین (روز اورمزد) است و چون برخلاف سایر جشن‌ها برابری نام ماه و روز را به دوش نمی‌کشد ، بر سایر جشن‌ها‌ی ایران باستان برتری دارد.

جشن رستاخيز طبيعت و تجديد زندگي است. جشن طبيعت است. عيد نوروز و گرامي بودن آن نزد ايرانيان بسيار قديمي و كهن است.

آنچه به آن جنبه‌ی راز زندگی می‌بخشد ، آیین‌های بسیاری است که روزهای قبل و بعد از آن انجام می‌گیرد.

در جشن نوروز مردم به هم آب مي‌پاشيدند و اين سنت از آداب كهن ايراني است و در زمان ساسانيان معمول بوده است و هنوز در ميان ارمني‌ها و زرتشتي‌ها چنين رسمي باقي است.

روز نخست فروردين نوروز عامه يا نوروز كوچك است. روز ششم فروردين يا خرداد روز از ماه فروردين، تولد زرتشت بوده و در آن روز بسا از حوادث بزرگ روي داده است. در رساله‌اي از دوران ساساني موسوم به «روز خرداد - ماه فروردين» آمده اغلب حوادث مهم ملي و ديني ايرانيان در چنين روزي روي داده است.

در قديم در هنگام نوروز و مهرگان نمايندگان ملل تابعه و وزيران و بزرگان كشوري و لشگري و نمايندگان اصناف و غيره هدايايي را طي تشريفات به حضور شاه پيشكش كرده و شاهنشاه خود در اين مراسم حضور مي‌يافت.

به طور كلي كسي روز اول وارد خانه مي‌شود بايد خوشقدم باشد و بگويد: صد سال به اين سال‌ها برسيد. در صورتي كه خود صاحبخانه خوشقدم باشد، بايد از در خانه بيرون برود و برگردد. هر كسي در اين روز شادي و خرمي بكند تا سال ديگر به او خوش خواهد گذشت.

اما نوروز ، پس از مرگ جمشيد نيز به حيات خود ادامه داد .

در معنا ، نوروز ، از هجمه ها و حمله هاي يونانيان ، اعراب ، تركها ومغول ها جان به در برد . و نوروز ثابت كرد كه مهم ترين جشن فرهنگي ميليون ها ايراني است كه در درون ايران زندگي مي كنند.

(عطا)

روزی غیره عادی

firooze — Sun, 16 Mar 2008 17:21:18 GMT

امروز برای دست زدن به کاری غیر عادی روز خوبی است.

مثلا می توانیم موقع رفتن به سر کار در خیابان برقصیم

می توانیم به چشمان غریبه ای خیره شویم و با او از عشق سخن بگوییم<<البته عواقب این کار به عهده ی خواننده می باشد و اینجانب هیچ مسئو لیتی در قبال ان نخواهم داشت>>

می توانیم به رئیس طرح جدیدی بدهیم که مضحک به نظر می رسد.

امروز می توانیم برای خاطره ی تلخی که هنوز قلبمان را می خراشد اشک بریزیم.

امروز می توانیم گوشی را برداریم و با کسی تماس بگیریم که با خود عهد کرده بودیم هرگز با او صحبت نکنیم::همانی که دوست داریم روزی پیامی از او روی پیامگیر تلفنی مان در یافت کنیم::

امروز می تواند روزی باشد متفاوت با روزهای عادی.امروز هر خطایی پذیرفته و بخشوده است.

********امروز روزی است برای لذت بردن از زندگی********

نکته:منظور هر نوع خطایی نیست.لطفا توجه به معنای کلی مطلب داشته باشید!!!!!

ماهی گیر مکزیکی

atta — Wed, 12 Mar 2008 20:08:18 GMT

ماهیگیر مکزیکی

صبح زود بود، توریست امریکائی به ماهیگیر نگاه می کرد که تازه از صیدبرگشته بود.

یک ماهی بزرگ درقایقش بود.

به او گفت: با این سرعتی که داری چرا ماهی بیشتری نمی گیری؟

ماهیگیرگفت: همین هم خرج زن و بچه هایم را درمی آورد.

توریست گفت : بقیه روز را چی کار می کنی ؟

گفت: بفیه روز با بچه هایم بازی می کنم، کتاب می خوانم، ازمناظراینجا لذت می برم، گیتار می زنم وبا دوستانم در دهکده قهوه ای می نوشیم.

توریست گفت: اگر بیشتر ماهی بگیری، با پول اضافه اش می توانی چند قایق بخری،

بعدازآن می توانی بدون واسطه جنس هایت را بفروشی،

بعد می توانی با پول اضافه ات یک کارخانه کنسروسازی همین اطراف بزنی.

ماهیگیر گفت: بعدچی؟

توریست گفت: بعد می توانی به نیویورک بروی ودر بورس سرمایه

گذاری کنی.

ماهیگیر گفت: بعدچی؟

توریست گفت: بعد دیگروقت خوشگذرانی است، سهامت را درموقعبی می فروشی.

ماهیگیر گفت: بعدچی؟

توریست گفت: بعدبا میلیون ها دلارپولت می توانی یک کلبه همین

اطراف بخری.

ماهیگیر گفت: بعدچی؟

توریست گفت: بعد می توانی با خیال راحت با بچه هایت بازی کنی،کتاب بخوانی،

ازمناظراینجا لذت ببری، گیتار بزنی وبا دوست هایت در دهکده قهوه بنوشی.

(عطا)

دوست ناشناس

amir — Tue, 26 Feb 2008 13:14:06 GMT

آهای من تورو می شناسم، باهم از یه هوا تنفس کردیم، هر روز منو می بینی شایدم اسممو می دونی

یا برام اسم گذاشتی!!! چرا وقتی به خاطره تو و خودم هنجرمو پاره می کنم با چشمای بی روح و

خستت فقط نگام می کنی و دستمو نمیگیری!؟ نکنه توهم منتظری تا برام گریه کنی !!

من هنوز زندم، تا زندم داد می زنم، تا زندم اونجوری که می خوام زندگی می کنم، تا زندم به تنهایی تو وخودم تو جمع دوستان بلند بلند می خندم، پس بیا دستمو بگیر، بیا باهم برای تنهایی

دیگران بخندیم تا شاید همه چیز قشنگ بشه.

پ.ن> خوشحال می شم اگه به حرفای دل من تو بلاگ شخصیم سر بزنید.

در کلاس

moosa — Fri, 22 Feb 2008 18:53:18 GMT

۷ روش برای پیشگیری از چرت زدن در هنگام تدریس استاد

۱. همراه بردن یک سطل پر از آب

توجه کنید که اندازه ی سطل به گونه ای باشد که بتوان تمام سر را در یک حرکت در آن فرو کرد. سعی کنید چشم ها را چند بار در آب باز بسته کنید. اگر مایل بودید می توانید به طور گروهی از یک سطل آب استفاده کنید.

۲. استفاده از Mp3player یا موبایل به منظور گوش دادن به موسیقی های هیجان آور

بدین ترتیب انرژی خود را که توسط استاد محترم از شما گرفته شده است به سرعت باز خواهید یافت. در هنگام گوش دادن به آهنگ همواره مواظب باشید که حرکت نا به جایی ( حتی یک بشکن ) از شما سر نزند زیرا مانند تیر در تاریکی صدا خواهد کرد. به عناصر ذکور گرامی پیشنهاد می شود به منظور جلوگیری از ظن استاد از شالگردن و یا پیراهن یقه اسکی استفاده کنند و سیم کشی های مربوطه را مخفی نگاه دارند.

۳. تماشای یک منظره ی متفاوت

می توانید به نقاطی دیگری از کلاس خیره شوید و تعداد ترک های در و دیوار را بشمارید و حتی از پنجره ی کلاس بیرون را بپایید و رفت و آمد ها کنترل کنید و یا حتی تعداد دانشجوهای حاضر و غایب را بررسی نمائید. بدین ترتیب چند دقیقه ای از نظاره کردن استاد گرانقدر رهایی می یابید. در نگاه کردن به اطراف توجه داشته باشید که نگاه کردن به نا محرم (( حرام اندر حرام )) است.

۴. استفاده از بازی های کاغذی

به راحتی با کاغذ و قلم نشاط از دست رفته ی خود را باز یابید. در این روش با دانشجوی دیگری که او هم به مشکل خواب آلودگی دچار شده است پیشنهاد بازی دوز یا اسم فامیل را در میان بگذارید و اگر توانستید همه ی دانشجویان کلاس را دز این بازی شریک کنید. در این حین اگر بازی به بن بست رسید بازی را به خشونت بکشانید و سر و صدا راه بیندازید تا ضمن اینکه خود از چرت زدن نجات پیدا می کنید به دیگران نیز در این امر کمک کرده باشید.

۵. گیر دادن به استاد

شاید تا کنون از خود پرسیده باشید که چرا بعضی از دانشجویان مرتباْ به استاد گیر می دهند و سوال های عجیب غریب می پرسند؟ دلیل آن روشن است. زیرا این روش یکی از موثر ترین روش های جلوگیری از چرت زدن در کلاس است. بدین منظور هرگونه حرف های درست و غلطی که در آستین خود دارید نثار استاد کنید و در این راه هیچ گونه رحمی به خود راه ندهید.

۶. تلاش برای جلب توجه استاد

این روش یک روش معترضانه محسوب می شود. در این روش شما سعی می کنید که در تدریس استاد وقفه ای ایجاد کنید. یکی از گزینه ها این است که نفس خود را در سینه حبس کنید. با این کار صورت شما به سرخی متمایل می شود و استاد بدون آنکه با خبر شود شما در حال مردن هستید با دیدن رنگ قرمز در مقابل چشمان خود آرامشش را از دست می دهد و درس را زود تر از موعد تمام می کند. گزینه ی دیگر متوسل شدن به روش های عاطفی است. بدین منظور ناگهان با صدای بلند زیر گریه بزنید و اشک بریزید و مو های خود را بکشید. با چنین رفتاری اندک عطوفت موجود در استاد بر انگیخته می شود و کلاس درس را تعطیل می کند.

۷. استعمال خوراکیات

همیشه به یاد داشته باشید که در هنگام خواب آلودگی هیچ چیز مانند تزریق انرژی به شما کمک نخواهد کرد. برای نایل آمدن به چنین هدفی به برنامه ریزی بلند مدت و دقیق نیاز دارید. باید از شب قبل خوراکی هایی که خوردن آن ها در کلاس و در هنگام درس دادن استاد مورد نظر می چسبد را مشخص کنید و پیش از کلاس آن ها را تهیه کنید. طی این طریق در عین آن که می تواند بسیار لذت بخش باشد بسیار خطرناک نیز هست. زیرا در صورت لو رفتن پروژه حساب شما با کرام الکاتبین است.

روش دیگر مانند استفاده استفاده از امکانات مدرن - خواندن کتاب های عاشقانه - فرار محتاطانه از کلاس و . . . به دلیل آشنایی کامل دانشجویان با این مباحث فاکتور گرفته می شود.

سپندارمزگان، روز عشق در ایران باستان

atta — Mon, 18 Feb 2008 20:40:30 GMT

روز 25 بهمن (Valentine) در تقويم جديد ايراني دقيقا مصادف است با روز 29 بهمن که "سپندار مذگان" يا "اسفندار مذگان" نام داشته است.

فلسفه بزرگداشتن اين روز به عنوان "روز عشق" به اين صورت بوده است كه در ايران باستان هر ماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه بر اينكه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند. بعنوان مثال روز اول "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، انديشه) كه نخستين صفت خداوند است، روز سوم ارديبهشت يعني "بهترين راستي و پاكي" كه باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهريور يعني "شاهي و فرمانروايي آرماني" كه خاص خداوند است و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است.

سپندار مذ لقب ملي زمين است.

يعني گستراننده، مقدس، فروتن. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد. زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي دهد.

به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق مي پنداشتند. در هر ماه، يك بار، نام روز و ماه يكي مي شده است كه در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي شد، جشني ترتيب مي دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمين روز هر ماه مهر نام داشت و كه در ماه مهر، "مهرگان" لقب مي گرفت.

همين طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ يا اسفندار مذ نام داشت كه در ماه دوازدهم سال كه آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشني با همين عنوان مي گرفتند.
سپندار مذگان جشن زمين و گرامي داشت عشق است كه هر دو در كنار هم معنا پيدا مي كردند.

در اين روز زنان به شوهران خود با محبت هديه مي دادند. مردان نيز زنان و دختران را بر تخت شاهي نشانده، به آنها هديه داده و از آنها اطاعت مي كردند.
ملت ايران از جمله ملت هايي است كه زندگي اش با جشن و شادماني پيوند فراواني داشته است، به مناسبت هاي گوناگون جشن مي گرفتند و با سرور و شادماني روزگار مي گذرانده اند.

اين جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگي، خلق و خوي، فلسفه حيات و كلا جهان بيني ايرانيان باستان است. از آنجايي كه ما با فرهنگ باستاني خود ناآشناييم شكوه و زيبايي اين فرهنگ با ما بيگانه شده است. نقطه مقابل ملت ما آمريكاييها هستند كه به خود جهان بيني دچار مي باشند.

آنها دنيا را تنها از ديدگاه و زاويه خاص خود نگاه مي كنند. مردماني كه چنين ديدگاهي دارند، متوجه نمي شوند كه ملت هاي ديگر شيوه هاي زندگي و فرهنگ هاي متفاوتي دارند. آمريكاييها بشدت قوم پرستند و خود را محور جهان مي دانند. آنها بر اين باورند كه عادات، رسوم و ارزش هاي فرهنگي شان برتر از سايرين است.

اين موضوع در بررسي عملكرد آنان بخوبي مشهود است. بعنوان مثال در حالي كه اين روزها مردم كشورهاي مختلف جهان معمولا به سه، چهار زبان مسلط مي باشند، آمريكاييها تقريبا تنها به يك زبان حرف مي زنند. همچنين مصرانه در پي اشاعه دادن جشن ها و سنت هاي خاص فرهنگ خود هستند.

"اطلاع داشتن از فرهنگ هاي ساير ملل" و "مرعوب شدن در برابر آن فرهنگ ها" دو مقوله كاملا جداست.با مرعوب شدن در برابر فرهنگ و آداب و رسوم ديگران،

بي اينكه ريشه در خاك، در فرهنگ و تاريخ ما داشته باشد، اگر هم به جايي برسيم، جايي ست كه ديگران پيش از ما رسيده اند و جا خوش كرده اند!

با تشکر از بچه های سایت زنده رود(عطا)

دزد بيسکويت !!!

atta — Sat, 09 Feb 2008 20:14:17 GMT

چيزها تغيير نمی کنند، اين ديد شماست که تغییر می کند، فقط همین

« کارلوس کوستاندا »

يک شب، زنی در فرودگاه منتظر بود، با ساعت های طولانی مانده به پروازش. در فروشگاه فرودگاه به دنبال کتاب گشت، يک پاکت بيسکويت خريد و جايی برای نشستن پيدا کرد.

غرق در مطالعه ی کتابش بود، اما با اين وجود، متوجه شد که مردی در کنارش، بينهايت گستاخ، از درون پاکت بين آنها، يکی دو بيسکويت برداشت، و زن سعی کرد ناديده انگارد، تا کسی متوجه نشود.

زن کتاب خواند، بيسکويت خورد، مواظب ساعت بود، در حالی که « دزد بيسکويت » ناهنجار به خالی کردن محتويات پاکت ادامه می داد. هر دقيقه که می گذشت زن بيشتر عصبی می شد.

با انديشيد، « اگر من اين قدر مؤدب نبودم، چشمش را سياه می کرده بودم! »

با هر بيسکويتی که زن بر می داشت، مرد نيز بر می داشت. وقتی که فقط يکی باقيماند، زن مانده که او چکار خواهد کرد.

مرد با لبخندی بر صورت و خنده ای عصبی، بيسکويت را برداشت و آن را دو نيم کرد. او يک نيمه را به زن تعارف کرد، و خود نيمه ی ديگر را خورد.

زن آن را از دستش قاپيد و فکر کرد، « واقعاً که، اين آدم عجب رويی دارد، و پررو هم هست، چرا که، حتی تشکر هم نکرد! »

او هرگز به ياد نداشت اين قدر جسور شده باشد، و وقتی که پروازش اعلام شد، نفس راحتی کشيد. چيزهايش را جمع کرد و به طرف درب خروجی ره راه افتاد، و از نگاه کردن به « دزد نمک نشناس » پرهيز کرد.

سوار هواپيما شد و در جايش فرو رفت. بعد ياد کتابش افتاد که تقريباً تمام بود. در حالی که دستش را توی کيفش کرده بود، از تعجب خشکش زد، آنجا پاکت بيسکويتش جلوی چشمش بود!

زير لب گفت : « اگر مال من اينجاست ، پس آن يکی مال او بود که با من سهيم شد. »

برای عذر خواهی خيلی دير بود، با تأثر تشخيص داد که خود پررو بوده، نمک نشناس و دزد!

نوشته : دی . تراينيداهانت

چگونه میگردد نسیمت در باغ دلم

atta — Fri, 18 Jan 2008 21:47:06 GMT

^{آقا مگه آدم بدا عاشق نمی شن}

^{به والله دل کمه دنیا رو میدن}

^{اگه عشقت نبود اینجا نبودم}

^{گرفته عشق تو کل وجودم}

^{تو که ازدلربا ها دل ربودی}

^{دره عشقت چرا بر من گشودی}

^{هرجا برات گریه کنم}

^{بهشته یا ابوالفضل}

^{حرم قشنگت آرزومه}

^{نوکری تو آبرومه}

^{به عشق تو زنده می مونم}

^{بدون تو کارم تمومه}

برای من و تو

alireza — Fri, 18 Jan 2008 15:31:18 GMT

دو تا گزینه :::

تسلیم شدن و زنده ماندن

مقاومت کردن و کشته شدن

آره دارم از امام حسین و یارانش میگم ...

----------

۱۴۲۸ سال پیش اونها مقاومت کردن و کشته شدن رو انتخاب کردن

اما این انتخابشون برای این نبود که به بهشت برن

اونها اون زمان این راه رو انتخاب کردند چون داشتن به من و تو فکر میکردن

چون دیدند اگه ساکت بشینن موافقتشون با ظالمین رو نشون دادن و این یعنی مرگ انسانیت

پس اونها جونشون رو دادن تا من و تو امروزه ذهنیتی داشته باشیم از انسانیت

تا بتونیم با اندکی فکر دلیل خلقتمون رو بفهمیم و دچار پوچی نشیم

--------------------

نامه ای به استادم

moosa — Tue, 15 Jan 2008 19:57:58 GMT

استاد گرانقدر

قبل از تمام حرف هایم می خواهم از تمام ساعت هایی که به منظور پرورش دانشجویانی مثل ما صرف کرده اید تشکر کنم

از ساعت هایی که سر کلاس آمدید . . . حرف های خود را کامل زدید . . . از کلاس خارج شدید

اما این بار حرف هایم فرق دارند

دیگر حوصله ی تعریف و تمجید از شما را ندارم . . . دیگر به شما مثل قبل نگاه نمی کنم

شما هیچگاه به حال و روز دانشجویتان نگاه نکردید

هیچگاه به گریه ی غم هایش گوش ندادید . . . هیچگاه با فریاد شادی هایش رفاقت نکردید

دانشجو برای شما کسی بود که تنها حق گوش دادن به حرف های استادش را دارد

حق ندارد از درس بدش بیاید

حق ندارد جای دیگر پرواز کند

حق ندارد چیز دیگری بفهمد

شما به زندگی دانشجویتان کاری نداشتید . . . شاید اصلاْ حوصله ی او را نداشتید . . . تنها کاری که از او انتظار داشتید پر کردن کلاس هایتان بود . . . نخواستید بدانید که چند هفته است که همه چیز را از دست داده است . . . دلخوشی هایش همه رفته اند و امروز بی دلخوشی زندگی می کند

همیشه برای شما همان بچه دبستانی کوچک بود . . . خیلی سخت نیست . . . از حرف های هر روزتان پیداست . . . از تمسخر هایی که به طرفش پرتاب می کردید و نمی دیدید که حتی توان شنیدن آن ها ندارد

هرگز نخواستید بزرگ تر شدنش را درک کنید . . . که امروز دیگر آن دانشجوی آن روز نیست . . . رنگ همه چیز برایش عوض شده . . . زیبایی ها در ذهنش مرده اند و زشتی ها بر سر آن ها می رقصند

حتی یکبار در صورتش خیره نشدید . . . شاید در چشمانش امیدی تازه باشد که دیگر نمی خواهد بماند . . . دیگر از هر روز با شما بودن خسته شده است . . . حرف هایی که هر روز آن ها را تکرار می کنید آزارش می دهد

دیگر بود و نبودش برای شما تفاوتی نداشت . . . همین که او در ردیف آخر کلاس آرام و آهسته نشسته بوذ و با متانت تمام به حرف های خالی از احساس شما گوش می داد شما را راضی می کرد . . . بدون آنکه که بخواهید بفهمید که تکرار او را از درون جویده است

استاد گرانقدر

فردا که باز بر سر کلاس خواهید آمد و حرف های خود را کامل خواهید زد . . .هنگامی که می خواهید از کلاس خارج شوید . . . نگاهی به گوشه ی کلاس بیندازید

بعید می دانم اما

شاید هنوز برای شناخت درد امروز او دیر نشده باشد . . .